In Bangladesh wilde ik drie binnenlandse vluchten maken met Biman Bangladesh Airlines. Deze luchtvaartmaatschappij toonde zich niet betrouwbaar, want van de drie vluchten die ik geboekt had, presteerde Biman Bangladesh Airlines het om me alle drie de keren niet op de plaats van bestemming te brengen. Vreselijk veel vertraging en als de vlucht überhaupt al uitgevoerd werd, kwam ik niet uit waar ik wilde. Waardeloos!

Ik wilde vanuit Dhaka (ook wel: Dacca) een dagtrip maken naar de havenstad Chittagong. Ik had voor 's morgens vroeg de heenvlucht geboekt en aan het eind van de middag de terugvlucht. 's Morgens vroeg om 05:00 uur vertrok ik van het hotel naar de domestic terminal van Zia Airport in Dhaka, waar ik rond 05:15 uur voor een gesloten deur kwam te staan. Even later opende men de deuren. De domestic terminal stelde niets voor. Ik moest wachten. Wachten op niets, want de incheckbalies gingen niet open. Er werd geen informatie verstrekt. Via een paar Bengalezen vernam ik dat de schematijd op m'n ticket van 07:15 uur niet meer actueel was, het schema was gewijzigd naar 08:00 uur. Op zich was dat geen ramp, alleen jammer van die drie kwartier. Echter, de incheckbalies bleven dicht. Geen informatie en op vragen kwamen geen concrete antwoorden. Het was mistig buiten en alle vluchten liepen vertraging op. Mijn vlucht was vertraagd voor onbepaalde tijd en verder kreeg ik geen indicatie van wanneer de incheckbalie openging of wanneer men dacht te kunnen gaan vliegen. Ook bood Biman Bangladesh Airlines me geen drankje aan of zo, ik moest gewoon in de saaie, kleine domestic terminal rond blijven hangen. Ik had dorst en werd het wachten zat. Na verloop van tijd verveelde ik me uiteraard rot. Van een stel Bengalezen vernam ik dat er ergens om de hoek een verkooppunt van wat eten en drinken was. Ik ben er snel naartoe gegaan en kwam bij een zeer armzalig verkooppunt van wat kleine hapjes en dranken. Het zag er niet uit, maar het kostte ook vrijwel niets. Eindelijk had ik iets te drinken. Toen de incheckbalie uiteindelijk open was, ontving ik dit bij het inchecken:

Ja, inderdaad, hij is niet afgescheurd, hij is nog compleet. Lees verder...

Na de security check (die weinig voorstelde) ging het wachten verder. Ik ontdekte een monitor die werkte. Daarop werden de vertrekkende binnenlandse vluchten vermeld en ik zag de vertraging oplopen. Buiten trok te mist langzaam op. Af en toe werd er iets omgeroepen, het werd ook in het Engels herhaald, maar het geluid was zo beroerd dat ik het niet verstond. Buiten reden er af en toe bussen die de passagiers van de terminal naar de vliegtuigen moesten brengen, die stopten steeds voor de deur en reden daarna leeg weer weg. Waarom die leeg rondjes aan het rijden waren, is mij nog steeds een raadsel. De mist trok langzaam verder op en ineens ging een andere maatschappij beginnen met boarden. Even later werd ook vlucht BG611 opgeroepen. Verder kon ik het niet verstaan, maar ik had de illusie dat het maar één ding kon betekenen, namelijk instappen. Ik bewoog mij richting deur en toen kreeg ik een grote verrassing die mij zeer verbaasde en niet vrolijker stemde: the flight is cancelled. Ik vroeg mij af wat dit voor idioterie was, er kon gevlogen worden en nu annuleerde men de vlucht. Ik moest terug naar de incheckbalie. Daar werden wat aantekeningen gemaakt, o.a. op m'n ticket en er werd een stempel op het ticket gezet. Ik kreeg te horen dat de Bengalezen hun geld terug zouden krijgen, maar ik niet. Ik had namelijk een "raar" ticket, het mijne was op dik papier geprint en de Bengalezen hadden geschreven vodjes. Als ik naar Chittagong wilde, kon ik heel misschien nog met de middagvlucht mee (voor mij had dat geen nut en ik wilde niet nog eens uren wachten in de domestic terminal) of ik moest de concurrerende maatschappij proberen. Ik had er genoeg van. Ik ging naar de sales desk bij de domestic terminal. Daar kregen de mensen met een in Dhaka uitgegeven vodje hun geld terug en naar mijn mooie ticket werd met vreemde ogen gekeken. Geweldig! Ik had het in Nederland gekocht en moest het daar dus maar zien terug te krijgen. Ik wilde natuurlijk ook m'n geld van de terugvlucht vanuit Chittagong terug, want die kon ik dankzij hen niet halen. Met een "baby taxi" ging ik terug naar het hotel, vanwaar ik even later weer met een "baby taxi" naar het hoofdkantoor van Biman Bangladesh Airlines in Dhaka ging. De fare desk verwees me door naar de cash desk, de cash desk verwees me door naar de assistant manager en die stuurde me weer door naar een andere manager. Daar kon ik het verhaal voor de zoveelste keer uitleggen. Dat m'n vlucht naar Chittagong gecancelled was snapten ze, maar ik wilde natuurlijk ook het geld van m'n terugvlucht terug, die op dezelfde dag was. De manager was een vrouw met een hoofddoek die in eerste instantie tegen me ging zitten schreeuwen. Gezellig! Ik zat toch echt aan dezelfde tafel, vlak tegenover haar. Kennelijk dacht ze dat ik het pas zou begrijpen als ze schreeuwde. Zij zei ook dat ik het moest verhalen waar ik het gekocht had, in Nederland. Ze liet iemand nog wat op het ticket schrijven en er een stempel van het hoofdkantoor bijzetten. Ik was dus uren bezig en ik was niet in Chittagong. Daardoor heb ik nu dit verhaal. Had ik wel in Chittagong gekomen, dan had ik waarschijnlijk een ander verhaal gehad: een aardbeving. Doordat m'n vlucht naar Chittagong niet doorging, ontliep ik een aardbeving.

Aantekening op de achterkant van m'n boarding pass (de stempel was van de security check).

M'n ticket met aantekeningen en stempels die de geannuleerde vlucht bevestigen.

De volgende dag ging ik weer naar de domestic terminal van Zia Airport, deze maal ook met m'n koffer. Ik wilde het binnenland in. Ik wilde vanuit Dhaka met een binnenlandse vlucht naar de plaats Saidpur vliegen en de dagen erna over land met bussen terug richting Dhaka reizen. Na het inchecken leek het een herhaling van de voorgaande dag te worden: vertraging en wachten. Steeds liep de vertraging op en wederom werd er totaal geen informatie verstrekt. Volgens mij zijn forse vertragingen de normaalste zaak van de wereld voor Biman Bangladesh Airlines. Op een gegeven moment ben ik terug door de security check gegaan, naar een kantoor achter de incheckbalies, om te vragen of ik niets te drinken kreeg. Natuurlijk wist ik vooraf het antwoord al. Nee, dat hoort niet bij de service van Biman Bangladesh Airlines. Even later kon ik een bus in om te boarden. Aan de buschauffeur vroeg ik zekerheidshalve na of deze bus naar het toestel voor de vlucht naar Saidpur ging. Hij bevestigde dat. Nu leek ik naar een toestel gebracht te worden dat mij in Saidpur ging brengen.

Ik mocht aan boord van deze oude Fokker F28 van Biman Bangladesh Airlines.

Ik had de kar met bagage gezien en wist dat mijn koffer ook aan boord ging. Alles verliep vreemd, maar dat ging goed. Een foto nemen mocht niet, maar het commentaar kwam te laat, ik had al een foto genomen. Het toestel kwam nog niet half vol. Toen ik aan boord van de Fokker F28 zat, had Biman Bangladesh Airlines wederom een verrassing in petto: dit toestel ging vertrekken naar Rajshahi. Ik zou vanuit Dhaka direct naar Saidpur vliegen en nu werd er omgeroepen dat de kist naar Rajshahi zou vliegen, daar zit hemelsbreed (dan meet je in dit geval over een stuk van India) ruim 155 kilometer tussen, maar over de weg is het grof geschat zo'n 265 kilometer! Ik vroeg aan een stewardess wat ze precies gingen doen, of ze vanuit Rajshahi door zouden vliegen naar Saidpur. Dat kon ze me niet vertellen, misschien gingen ze niet naar Saidpur, maar weer terug naar Dhaka. Nou, daar zat ik dan. Na nog even snel wat doorvragen zei ze dat er iets met het zicht in Saidpur aan de hand was. Hoe dan ook, het toestel ging vertrekken naar Rajshahi, dat was het enige dat ze me met zekerheid kon melden. Inmiddels twijfelde ik natuurlijk aan alles van Biman Bangladesh Airlines. Het wonder geschiedde, het toestel kwam in beweging. Door de trillingen vielen veel van de luiken/schermen voor de ramen dicht, het toestel was al oud. Tijdens de vlucht was de piloot niet vies van het nemen van bochten. Ik wilde naar buiten kijken, dus ik propte wat papier tussen m'n raamscherm om het open te houden. Tijdens de vlucht deelden de stewardessen verschillende vieze snoepjes uit, maar de Bengalezen vonden het kennelijk wel lekker. Na de landing in Rajshahi stapten er een paar mensen uit die daar moesten zijn, zij hadden uiteindelijk ineens een directe vlucht gehad, maar ondanks dat waren ook zij flink vertraagd. Ik ging maar eens naar de stewardess om te vragen wat de volgende bestemming zou zijn. Dat wist ze niet. Ik zei dat ik het leuk zou vinden als Saidpur de volgende bestemming zou zijn. Ze zei dat de captain bezig was met het weer in Saidpur. Even later riep hij om dat er in Saidpur te weinig zicht was om te landen (achteraf kan ik me dat bijna niet voorstellen, want tijdens mijn dagen in de provincie was het altijd helemaal helder) en dat het toestel terug zou gaan naar Dhaka. Ik sprong meteen uit m'n stoel, want ik had al bedacht wat ik zou doen als dit zou gebeuren. Met mij stonden er ook een stel Bengalezen op. Ik gaf aan dit ik er dan in Rajshahi uit wilde. De eerste blikken van de crew waren vreemd, maar uiteindelijk mocht ik eruit. M'n bagage moest echter ook uitgeladen worden, m'n koffer zat in het ruim. Toen ik buiten was ging ik niet rechtdoor naar de kleine terminal, maar ik draaide linksaf, kroop onder het toestel door en gaf m'n bagagelabel aan wat kerels die de bagage verzorgden met de mededeling dat ze mijn koffer even moesten zoeken en uit moesten laden. Ik kroop weer onder het toestel door en ik werd naar de terminal gedirigeerd. Ik maakte nog wat stennis over m'n koffer. In de teminal moest ik naar een klein kantoor, waar geregistreerd werd dat ik in Rajshahi uitgestapt was. Ik moest daar even wachten, maar toen iemand mij kwam vertellen dat m'n koffer uitgeladen was, heb ik m'n koffer gepakt en ben ik vertrokken. Ik was nu ergens waar ik niet moest zijn. In m'n reisboek zocht ik Rajshahi op en ik moest snel bedenken wat ik zou doen en wat ik moest doen als dat niet zou lukken. Met een halfgare "baby taxi" liet ik mij naar een busstation brengen vanwaar bussen naar de plaats Bogra vertrokken. Met de bus was het zo'n 2½ uur van Rajshahi naar Bogra. Zo kwam ik weer op m'n voorgenomen route (hoewel ik niet gepland had om al op die dag in Bogra te komen, ik was eigenlijk nog ver van waar ik die avond gedacht had te zijn, Dinajpur).

Deze boarding pass is wel gebruikt. Ik kwam echter niet op de plaats waar ik zijn moest.

Benieuwd wat de invloed van Biman Bangladesh Airlines op mijn reisprogramma was? Chittagong heb ik helemaal van m'n programma moeten schrappen, maar in de Rajshahi Division heb ik me uiteindelijk nog goed weten te redden. Ik ben drie nachten in Bogra gebleven en heb vanuit Bogra gelukkig al m'n reisdoelen in de Rajshahi Division kunnen halen d.m.v. een auto met chauffeur in te huren.

Biman Bangladesh Airlines is erg onbetrouwbaar.  Als u er zeker van wilt zijn dat u op uw bestemming aankomt, raad ik u af om met deze maatschappij te vliegen.