Het centrum van de plaats Bogra.  Riksja's !

Ik verbleef drie nachten in Bogra.

Somapuri Vihara (ook wel: Somapura Mahavihara).

Decoratie van Somapuri Viara.

Somapuri Vihara staat genoteerd op de Werelderfgoederenlijst van UNESCO.

Het is één van de grootste historische bezienswaardigheden van Bangladesh.

De tempel van Kantanagar (ook wel: Kantaji Mandir), in het noordwesten. De bouw begon rond het jaar 1752.

Fijne decoratie van de tempel. De tempel was ooit hoger (met torens), maar beschadigd tijdens een aardbeving.

De daken van bussen worden ook goed benut.

Bus vol? Dan kunt u nog op het dak gaan zitten.

Ik had een auto met privé chauffeur gehuurd. Dat bevalt me altijd wel, dat reist soms erg efficiënt. In het noordwesten van Bangladesh waren amper auto's (wel veel bussen en vrachtwagens), en als ik als "witte" dan nog uitstapte...dat viel wel heel erg op. Hier kwamen we vast in het dorpsverkeer. We konden geen kant meer op en stonden muurvast tussen allemaal "bakfietsen" met de aardappeloogst.

De chauffeur moest aan de kant, zodat er een tegenligger (er zijn daar geen auto's, maar af en toe moest er wel een bus of vrachtwagen door) langs kon. Hij ging te ver aan de kant en kwam met het linker voorwiel in een greppel met blubber verzakt te zitten. In het begin was er niemand, maar toen ze doorhadden dat er "een witte" in het dorp was, kwamen er genoeg kijken die konden helpen duwen.

Het leger stak met tanks de weg over. Een soldaat zei dat het niet de bedoeling was dat er gefotografeerd werd, maar ik kon deze foto toch maken. Echt moeilijk deden ze niet, ze waren vooral verbaasd over waar "die witte" ineens vandaan kwam.

's Morgens op de heenweg stond deze vrachtwagen op de weg, door z'n vooras gezakt. 's Middags, uren later, stond hij er nog, op dezelfde plek (hij was alleen uitgeladen). Er waren natuurlijk geen materialen of bergingsbedrijven in de buurt.

Een stenenfabriek, in sommige streken zijn er veel.

Kinderarbeid, deze jongen maakt stenen.

Kinderarbeid, deze jongen maakt ook stenen.

De ovens van de stenenfabriek.

Het lokale verkeer in de provincie. Auto's zijn er niet, overal zijn bakfietsen.

Verder het binnenland in was er ook werkverkeer met ossenkarren.

Bangladesh is erg vruchtbaar. Er is eerder water te veel dan te weinig. Hier zijn rijst- en aardappelvelden te zien.

Het werk op het land gaat er primitief aan toe. Alles gaat met mankracht, het werk wordt handmatig gedaan.

Overal zijn mensen, op het platteland ook. Overal.

Zomaar een willekeurig, armoedig dorp.

Soms leek Bangladesh op India, maar soms ook op Afrika (de armoede en de lemen huizen op sommige plekken).

Toch zagen deze lemen huizen er niet echt slecht uit, want de armsten hebben slechts een plastic zeil boven hun hoofd.

Hier ligt de geoogste rijst te drogen in de zon. Naast rijstvelden zag ik vooral veel aardappelvelden, maar er groeit nog veel meer in Bangladesh.

Een zeer belangrijke brug, de Bangabandhu Bridge. Deze lange brug verbindt de Rajshahi Division over de brede Jamuna rivier met de Dhaka Division.