Dominicaanse Republiek

In de zomer van 1990 was de reisbestemming de Dominicaanse Republiek. Warm maar arm, zal ik maar zeggen. Het land is qua oppervlakte iets groter dan Nederland, maar het inwoneraantal van dit Caribische eiland (het westelijk deel van het eiland is het straatarme Haïti, het oostelijk deel is de Dominicaanse Republiek) is flink lager.

De Dominicaanse Republiek is, zoals veel Caribische landen, niet echt een veilig land. Van nature zijn het toch enigszins "rovers". Veel hotelketens aan de kust liggen daarom afgelegen, volledig afgesloten van de woongebieden van de lokale bevolking. Komt u buiten het gebied van deze hotels, dan is er een fors verhoogd risico op beroving. Toen ik er was hoorde ik met regelmaat verhalen van mensen die beroofd waren. Natuurlijk moedig ik u aan om het terrein van uw hotel te verlaten, maar wees gewaarschuwd. Alleen of met z'n tweeën bent u erg kwetsbaar, een potentiële prooi voor dieven. Beperk het aantal waardevolle spullen dat u meeneemt en ga bij voorkeur met meerdere mensen, zeker als u met een groep bent zult u niet zo snel last hebben.

Bankbiljet van 1 peso.

Verkiezingen

Toen ik de Dominicaanse Republiek medio 1990 bezocht, werden er verkiezingen gehouden. Hier was nogal wat van te merken in het dagelijks leven. Op sommige plaatsen hing er een gewelddadige sfeer. Zo herinner ik me nog een man die met een handkar vol met sinaasappels liep, die omver gegooid werd. Het leger werd ingezet om de orde te handhaven. Met enige regelmaat waren er soldaten die controles hielden (waarbij sommige militairen graag autoritair gedrag vertoonden).

Uitzicht over Puerto Plata vanaf een nabij gelegen berg.

De stad Santiago.

Straatbeeld van de hoofdstad Santo Domingo.

Het parlementsgebouw in Santo Domingo. Hier ziet het er netjes uit, maar in sommige delen van Santo Domingo was het zo vies, dat de ratten in grote aantallen over de straten renden. Dichtbij de haven was het het smerigst.

Huis van de lokale bevolking in een dorp in het noorden van het land.