Iran

Eind oktober 2001 vertrok ik als één van de weinige reizigers naar Iran. Als velen zeggen dat je niet moet gaan, dan moet je juist gaan, want dan is het namelijk lekker rustig.

Begin 2001 had ik een reis naar Irak geboekt. Alleen kon dat niet zomaar, dus ik had een groepsreis geboekt (in Irak kregen groepen dan een gids van de staat mee). Kort na mijn boeking voerden de Amerikanen en de Britten een zwaar bombardement uit in centraal Irak. Saddam Hussein was aan de macht en Irak had te maken met internationale drukmiddelen, zoals een handelsembargo, no-fly zones, enz. Bombardementen in de no-fly zones waren er zo regelmatig dat het niet eens meer in het nieuws kwam, maar in het midden was het zeldzaam. Er waren sowieso al zeer weinig mensen die naar Irak wilden, maar hierna was ik nog de enige. Uiteindelijk kon ik niet naar Irak en ik liet m’n reis omzetten in een rondreis door Iran. Ruim een maand voor m’n vertrek volgden grote terreuraanslagen in de VS en nu waren er sowieso haast geen mensen meer die naar een islamitisch land wilden, zeker niet naar de Islamitische Republiek Iran. M’n reis zou volgens de regels niet doorgegaan zijn, maar ik had de mazzel dat ik samen met vijf anderen toch kon (ergens tussen de vijftien tot twintig personen hadden zich teruggetrokken). Eén van de voordelen voor mij was, dat ik bij geen enkele bezienswaardigheid met andere Westerse reizigers geconfronteerd werd. De reden voor mij om naar Iran te gaan was de verre geschiedenis, het land heeft veel oude highlights.

Twee maal werd de Iraanse reisleider furieus op mij. Alles werd redelijk gecontroleerd, hij wilde ook tijdens vrije perioden weten waar men ongeveer uithing. Ouwe mensen blijven wel in de buurt, hij nam zonder erbij stil te staan aan dat ik een idioot ben en dat ik me ook wel ergens in de buurt ging vervelen. Ik vond het reistempo te laag en wilde meer zien (ik reis normaal als een bezetene).

In de stad Shiraz was er een vrije dag. Ik had in de stad alles al gezien, dus in de stad vond ik dat nutteloos, er was voor mij niets bijzonders meer te zien en om weer naar zo’n theehuis te gaan...nee. Ik wist een reisbureau te vinden, want in de avond kon ik daar een e-mail verzenden. Ik was daar een welkome gast, want sinds de aanslagen hadden ze niemand meer gezien, de toeristenbranche lag volledig plat in Iran. De avond voor de vrije dag besprak ik een auto met chauffeur. Het kostte me zeer weinig. Twee vrouwen van de kleine groep kwamen mij ‘s avonds tegen en waren benieuwd wat ik ging doen de volgende dag. Ik zei dat ik in de stad niets meer wilde zien en een auto met chauffeur gehuurd had om de stad te verlaten, aangezien ik uitgevonden had dat er 120 tot 130 kilometer zuidelijker nog oudheden waren. Dat vonden zij geweldig en wilden mee. Ik vond het best, betaal maar mee en tegen niemand verder iets zeggen. Eén van de vrouwen had ‘s morgens voor vertrek een briefje bij een vriendin die achterbleef onder de deur door geschoven met daarop dat ze met mij mee gingen, een eind de stad uit. Tja, zo kwam de reisleiding erachter. Ik kwam tegen de avond terug en trof een boze Nederlandse reisleider en een furieuze Iraanse reisleider. Ik was verbaasd, het commentaar deed me uiteraard niets. Van mijn vier punten van verweer werden ze nog kwader: 1. Ik vind het een gebrek van de reisleiding dat zij een geïnteresseerde reiziger niet attenderen op highlights die in de buurt zijn. 2. Het was een vrije dag. 3. De mededeling dat ik de stad niet mocht verlaten was nimmer geuit. 4. Ik ben een zeer ervaren reiziger, veel meer ervaren dan de twee reisleiders bij elkaar.

Toen ik in de stad Esfahan (ook wel: Isfahan) was, was er voetbal. De Verenigde Arabische Emiraten tegen Iran. Ik keek voetbal in het hotel. V.A.E. – Iran: 0-3. Als Iran wint, gaan er altijd honderdduizenden mensen de straat op, tijdens zo’n feest vallen dan wel eens de nodige doden. De reisleiding wilde uiteraard niet dat ik het hotel uitging. Het was ook nog eens een feestavond omdat het de volgende dag een religieuze feestdag was. Ik was gelukkig in een grote stad en ging natuurlijk ook de straat op. Iedereen was verbaasd om een buitenlander te zien, ze vonden het prachtig, iedereen kwam op me af, gaf me eten en ik was overal een welkome gast. Uiteraard vond ik deze avond geweldig, het was een gekkenhuis. Duizenden auto’s reden toeterend rond. Men schreeuwde, stak vuurwerk af en zwaaide met vlaggen. De volgende dag nam de reisleiding me het niet in dank af dat ik naar buiten gegaan was, maar ik was blij dat ik het meegemaakt had. Fantastisch!

In de hele oude plaats Bam (Arg-é Bam) zijn de
gebouwen van klei, modder/mest en plantenresten
gebouwd.