Mongolië

Mongolië is leeg, heel erg leeg. Een zeer groot deel van het land is de Gobi woestijn en op de graslanden groeit amper gras. Het grootste deel van het jaar is het koud, gedurende een lange periode is het zelfs verschrikkelijk koud.

Het (beperkte) spoorwegennetwerk in Mongolië is niet voorzien van elektrische bovenleidingen, daarom worden de treinen getrokken door diesellocomotieven.

De Trans Mongolië Express bracht mij in Ulan Bator (ook wel: Ulaanbaatar), de hoofdstad van Mongolië. Ik was 5 nachten en 6.304 kilometer van Moskou, waar ik in de Trans Mongolië Express gestapt was. Ik was gekomen met een Russische trein en zou later met de Chinese variant van de Trans Mongolië Express verder reizen.

Ik verbleef in totaal 5 nachten in Mongolië, waarvan 2 in een gertent op de hoogvlakte van Terelj.

Het vee van het nomadenvolk zie je overal. Het gras kan amper groeien door de langdurige kou en alle dieren die ervan eten. De nomaden slapen in hun traditionele witte gertenten.

Mongolië is een raar land, ingesloten tussen Rusland en China. De keuken neigt meer naar de Chinese, het eten was in ieder geval veel beter dan in Rusland.

Buiten de hoofdstad Ulan Bator is er slechts natuur te zien.

Een traditionele gertent van de nomaden.