|
|
Oost-Timor |
In juli 2006 bezocht ik Oost-Timor, dat officieel Timor Leste heet. Ik zag een arm land, dat toen ik er was op de rand van een burgeroorlog verkeerde. Helaas voor Oost-Timor, past dit geheel in het geschiedenisbeeld van het land, dat ook de decennia voor mijn bezoek een gewelddadig verloop kende.
Op het eiland Timor zaten vroeger de Nederlanders in het westelijk deel (behorend bij Nederlands-Indië) en de Portugezen op het oostelijk deel. Oost-Timor was dus van Portugal.
Nederland had Nederlands-Indië al lang opgegeven (het westelijk deel van Timor behoorde dus tot het onafhankelijke Indonesië) toen er halverwege de zeventiger jaren een vreedzame revolutie plaatsvond in Portugal, dat toen een erg arm land was in Europa. De kolonië Oost-Timor werd opgegeven en met het vertrek van Portugal werd Oost-Timor ineens een prooi voor buurland Indonesië. Eind 1975 viel Indonesië binnen en lijvde het Oost-Timor in. Het was een bloedige invasie. Er begon een zware periode voor de Timorezen, die het geen pretje vonden. Veel mensen in Oost-Timor wilden onafhankelijkheid, maar dat zat er toen niet in. In 1999 werd er een referendum gehouden en een grote meerderheid van de bevolking van Oost-Timor stemde voor onafhankelijkheid. Wederom volgde een zeer bloedig tafereel, pro-Indonesische milities en het Indonesische leger vernietigden bijna heel Oost-Timor. Chaos, moord en doodslag. Er vielen veel doden en zeer veel gebouwen werden vernield. Indonesië gaf het oostelijk deel van Timor op toen de internationale gemeenschap (onder leiding van Australië) de controle overnam van dit gebied, dat door de Indonesiërs totaal in puin werd achtergelaten. Op 20 mei 2002 werd Oost-Timor officieel onafhankelijk, toen de Verenigde Naties het gezag overdroegen aan een Oost-Timorese regering.
Vlak nadat ik m'n reis naar Oost-Timor geboekt had, braken grote ongeregeldheden uit. De ergste onlusten waren in de hoofdstad Dili. Het begon met muiterij binnen het leger, maar kort daarna ontstond daaruit een rebellenbeweging die gesteund werd door een deel van de bevolking. Ook werden er in en rond de hoofdstad Dili groepen gangsters actief. Rebellen staken vele huizen, winkels en auto's in brand. Er vielen doden en gewonden en al snel liep het aantal vluchtelingen rond Dili op tot zo'n 150.000. Er was totale anarchie in Oost-Timor, vooral in en rond Dili. De meeste buitenlanders (o.a. ambassadepersoneel) verlieten het land en uiteraard waren alle reisadviezen zeer negatief, de situatie was zeer gevaarlijk. Er werd ingegrepen door Australië, dat als eerste troepen stuurde, gevolgd door Nieuw-Zeeland, Maleisië en Portugal. Om de orde te herstellen werden militairen en politie gestuurd, en uiteraard ook hulpgoederen. Het was een zooitje, wat mij er niet van weerhield om Oost-Timor te bezoeken. Ik kwam terecht tussen buitenlandse militairen, diplomaten, journalisten, en hulpverleners, maar ik was de enige "gewone" reiziger. Men reageerde uiteraard zeer verbaasd op mij, als ik zei dat ik gewoon reisde en even vanuit Australië naar Oost-Timor gekomen was om iets van het land te zien. Met verbazing en gelach werd er op mij gereageerd door andere buitenlanders. "You're coming to the war zone for holiday? You are crazy!" Ik merkte uiteraard wel wat van de situatie waarin het land verkeerde. Er was schaarste, vooral van bijvoorbeeld voedsel en brandstof, maar daar had ik op zich niet zo veel last van, al was het prijsniveau uiteraard omhoog gegaan. Ik zag veel buitenlansde troepen en wat buitenlandse politie. Maar toen in Dili het hotel waar ik verbleef met stenen werd bekogeld merkte ik pas echt dat er iets speelde bij een deel van de bevolking. Ook belandde ik in een buitenwijk van Dili tussen de rellen, groeperingen die elkaar bekogelden.

Meer informatie en foto's:
|
Kies hier een volgende pagina over Oost-Timor: |
| Dili |
| Buiten Dili |